Амьдралын хэмнэлээс залхаж, стрессээс зугтаж, олон хүн “шинэ амьдрал эхлүүлэх” нэрийн дор хотоос гарч, хөдөө эсвэл жижиг хотуудыг сонгодог. Тэдний дунд байсан хосууд ч мөн адил тайван, энгийн амьдрал мөрөөдөн нэгэн жижиг тосгонд нүүж иржээ.
Гэхдээ бодит байдал тэдний төсөөлснөөс тэс өөр байв…
“Бидэнд яг тохирсон газар гэж бодсон”
Солонго болон Төгсбаяр хоёр хотын завгүй амьдралаас залхаж, “бөөн аз жаргалтай” шинэ эхлэл хайж байв. Интернетээр судалж, байгальд ойр, хүн цөөтэй, амар амгалан нэгэн тосгонд байшин худалдан авчээ.
“Хөршүүд инээмсэглэн угтсан. Бид ч зөв сонголт хийсэндээ итгэлтэй байлаа” хэмээн дурсжээ.
Харин дараа нь… гэнэт бүх зүйл өөрчлөгдөв
Хэдхэн долоо хоногийн дараа тэдний байшин руу шөнө бүр үл таних хүмүүс ойртож, хашааны хаалга онгойлгох гэж оролдсон тохиолдол хэд хэд удаа болсон гэнэ. Анхандаа согтуу хүмүүс л гэж бодсон хосууд удалгүй байнгын ажиглалт-д орж байгаагаа ойлгожээ.
“Цонхны цаанаас хэн нэгэн ажиглаж байгаа мэт мэдрэмж өдөр бүр төрдөг болсон.”
Орон нутгийн оршин суугчид ч тийм ч “найрсаг” байгаагүй
Хэдийгээр эхэндээ эелдэг хандсан мэт харагдсан ч, хөршүүдийн харилцаа ч аажмаар хүйтэн болж, тэднийг “гадаад хүн” мэт хүлээж авсаар байв. Зарим нь илт шүүмжилж, зарим нь шууд үл тоомсорложээ.
“Бидний ирснээр тосгоны хэв маяг эвдэгдсэн гэж үзсэн бололтой.”
Эцэст нь, тэд шийдвэрээ буцаасан
3 сарын дараа хосууд байшингаа зарж, дахин нүүхээр болсон. Гэхдээ энэ удаа хотоо биш, өөр хотын захын дүүрэгт шинэ амьдралаа эхлүүлэхээр шийджээ.
“Тайван амьдрал гэж хүн цөөтэй газар биш. Харин хүлээн зөвшөөрөлт, аюулгүй мэдрэмж байдаг газар юм байна гэдгийг ойлгосон.”
