Францын Провансын өндөрлөг дээр байрлах Oppède-le-Vieux өнөөдөр сүнстэй тосгон мэт сэтгэгдэл төрүүлдэг. Эртний чулуун байшингуудын сүйрэл, эзгүй гудамжуудын дунд алхахад цаг хугацаа гэнэт зогсчихсон мэт мэдрэмж төрнө. Хэдэн зуун жилийн өмнө орхигдсон ч энэ газарт эртний сэтгэл татам өнгө хэвээр үлдсэн нь олон мянган жуулчдыг дахин дахин татсаар байна.
Он цагийн урсгалд үлдсэн өв
Энэ тосгон ойролцоогоор 5 га талбайг хамарч, өнөөдөр ч тавь орчим нурсан барилга байгууламж хадгалсаар байна. X зуунд байгуулагдаж, XV зуунд хамгийн ид хөгжсөн үеэ үзсэн ч удалгүй аажмаар эзгүйрч эхэлжээ. Олон жилийн турш судалгаа хийсэн археологич Маркын хэлснээр: “Энд алхахад өөр цаг үед очсон мэт мэдрэмж төрдөг” хэмээн өгүүлсэн нь зүгээр ч нэг үг биш.
Зочид XII зууны үеийн Сэнт-Лоран сүм, мөн нутгийн ноёдын цайзын үлдэгдэл дээр очиж тухайн үеийн амьдралыг төсөөлөх боломжтой.
Авиньоноос нэг цагийн зайтай археологийн гайхамшиг
Авиньоноос ердөө нэг цагийн замд байрлах Oppède-le-Vieux бол Провансын нууцлаг сувд гэж хэлж болно. Жуулчид энд жилийн аль ч үед үнэгүй очиж, сэтгэл хөдөлгөм аяллыг мэдэрдэг. “Энд ирэхэд цаг хугацаанаас тасарсан юм шиг санагдсан. Хүмүүсийн амьдрал хэрхэн өрнөж байсан бол гэж өөрийн эрхгүй бодогддог” хэмээн нэгэн аялагч Софи ярьжээ.
Мөн ууланд алхах дуртай хүмүүст зориулагдсан тэмдэглэгээтэй замууд байдаг бөгөөд тэдгээр нь Лубероны гайхамшигтай үзэмжийг харуулна. Үүнээс гадна энэ тосгон хэд хэдэн киноны зураг авалтад ашиглагдаж байжээ. Тиймээс зөвхөн түүх сонирхогчид бус, уран бүтээлчид ч эндээс урам авдаг.
Хөдөлгөөнтэй түүхтэй тосгон
Oppède-le-Vieux-ийн хувь заяа тийм ч тайван байгаагүй. XIV зуунд болсон тахлын үеэр хүн амын ихэнх нь үгүй болж, XVI зууны шашны дайн түүнийг бүр ч доройтуулжээ. Протестант, католик хоёр талын мөргөлдөөн тосгоныг ээлж дараалан эзэлж, сүйрүүлсэн нь олон жилийн турш нөхөгдөөгүй шарх үлдээсэн.
Өнөөдөр энэ тосгон бол өнгөрсөн үеийн дурсамжийн талбар болжээ. Хоосон үлдсэн чулуун ханануудын цаана үе үеийн хүмүүсийн амьдралын ул мөр, тэдний зовлон бэрхшээлийн тухай үлгэр уншигдаж байгаа мэт санагдана. Түүхч Мари: “Энэ бол иргэншил хэрхэн эмзэг болохыг сануулдаг дурсамжийн газар” хэмээн хэлсэн нь санамсаргүй үг биш юм.
Энд алхахад би ч өөрийн эрхгүй амьдралынхаа хэвийн мэт санагдах зүйлсийг илүү үнэ цэнтэйгээр харах болсон. Учир нь 500 жилийн өмнө амьдрал буцалж байсан энэ газар өнөөдөр зөвхөн чимээгүй түүх болон үлджээ.
